Bir Alice var hayatımda, sayesinde beyaz tavşanların peşinden koşar olduğum. Bir zıpladı kilometrelerce uzağa düştü. Yeni bir masalda düşlüyor şimdi. Ben de onu düşlüyorum. Bütün düşler gerçek oluyor böylece. Dostluğun çok ötesine düşüyor duygular. Bilinenin kıyısından geçmiyor. Patika yollardan, ağaçların içinden gidiyor. Issız, bilinmez, anlanamaz bir yol. Haritası yok, kuşlar ekmek kırıntılarını yemiş, arkadan gelen olmaz. Sorsanız kimse bilmez. Sadece Alice ve ben gidiyoruz, bazen yan yana bazen birbirimize doğru.
- Elisa Day
- Yolculuk boyunca kimseyle konuşmadım. Bir sonraki durakta ineceğim ve biliyorum, insana acıkmış olacağım. Valizimde onların ilgisini çekecek şeyler olduğunu sanıyorum. Yavaş yavaş, birer birer çıkaracağım hepsini. İlginin azalışı benim ölüm şeklim olacak ; şanslıyım ki bu durumun farkındayim. Bir gösteri olduğunu hissettirmeden kendimden bir şeyler koyacagım ortaya: Bakın bunlar başımdan geçen ilginç olaylar; hiç böyle bir aci görmüş müydünüz; nasil da büyük bir aşktı bilemezsiniz; yazdıklarım ilginizi çeker mi; sıradan şeyler biliyorum, fakat içtenim; hiç bu kadar sıcak bir içtenlik gördünüz mü ?
zamansız şehrin istasyonları
0 yorum:
Yorum Gönder